|
Γιώργος Ιορδάνου
Below are the 25 most recent journal entries.
[ << Previous 25 ]
|
|
|
|
 |
|
 |
| |
2008.01.06 22.17
Μεταφορά Ιστολογίου στο iordanou.org
Το παρόν ιστολόγιο μεταφέρεται σε δική του διεύθυνση
Ανανεώστε τον RSS Reader σας: http://www.iordanou.org/?feed=atom
Ο σχεδιασμός του blog έγινε σχετικά πρόχειρα. Σκοπός είναι να είναι απλό και ευανάγνωστο. Ελπίζω πως στο μέλλον θα μπορέσω να σχεδιάσω κάτι καλύτερο. Προς το παρόν στείλτε τα σχόλια σας στο george@iordanou.org ή αφήστε σχόλιο
Οι καταχωρήσεις χωρίστηκαν σε κατηγορίες. Έγινε προσπάθεια η κάθε καταχώρηση να ανήκει σε μια μόνο κατηγορία χάριν πρακτικότητας.
|
|
 |
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.11.21 04.05
Πλάτωνος Ευτυχία
Το σωστό είναι το αποτέλεσμα της διαδικασίας ηθικής προσέγγισης (αρετής) και νοητικής αντίληψης της επιθυμιών μας. Παρόλο που η διαδικασία αποδεικνύει το σωστό, το σωστό και μόνο δίνει ουσία στη διαδικασία. Ακολούθως, εκείνος που ζει κατά το σωστό δεν έχει πρόβλημα με τη συνέτιση στον νόμο καθώς για εκείνον είναι απλά μια διεργασία που έχει ενσωματωθεί στον τρόπο ζωής του. Από τη στιγμή που οι επιθυμίες του είναι στοχευμένες προς το σωστό, τότε αυτός είναι ευτυχισμένος. Άρα, για να είσαι ευτυχισμένος, πρέπει να είσαι σωστός, όπου το σωστό είναι το δίκαιο. Για να το καταφέρεις πρέπει να αποκτήσεις φιλοσοφική αντίληψη για τη ζωή, βασισμένη στη γνώση και τη λογική. Η λογική είναι η δίοδος αποφυγής αναρχικών επιθυμιών. Επειδή όμως δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ικανότητα της εν λόγω προσέγγισης, αυτόματα χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Η πρώτη είναι οι λάτρεις του χρήματος (παραγωγοί) και οι δεύτεροι οι λάτρεις της τιμής (όπως honour). Οι τελευταίοι είναι ο επιβάλλοντες την τάξη στην πρώτη κατηγορία. Η τρίτη κοινωνική ομάδα είναι οι φιλοσοφικά προσεγγίζοντες τη ζωή, όπου με τη σειρά τους ελέγχουν τους δεύτερους που ο υπερβάλλοντας ζήλος τους για τιμή τυχόν προκαλέσει υπερβολικές αντιδράσεις.
Τα υπαρκτά πράγματα είναι αποτέλεσμα αποδείξεων. Η απόδειξη παίρνει αξία από την ύπαρξη του πράγματος, άρα ο ρόλος της απόδειξης είναι η ύπαρξη, όπου το πράγμα είναι το σωστό. Κατά συνέπεια για να υπάρχει σωστό, πρέπει να υπάρξει απόδειξη, υπό μορφή ρόλου. Υπάρχουν τρείς ρόλοι ανθρώπων που αποτελούν τη σωστή κοινωνία (προηγούμενη παράγραφος)
Η λαϊκίστικα επιφανειακή προσέγγιση μιας πτυχής του Πλάτωνα που περιέγραψα πιο πάνω δεν περιορίζεται στα όρια της πολιτικής θεωρίας, αλλά επεκτείνεται σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.
Κεντρική ιδέα; Δεν ξέρω. Απλά έναυσμα σκέψης προερχόμενο από την τόσο συγκινητική και ανθρωποκεντρική περιγραφή της ιδεατής κοινωνίας του Πλάτωνα, όπου η ευτυχία είναι το υπέρτατο ζητούμενο και όλα λειτουργούν προς εκείνη την κατεύθυνση
Mood:  happy
Music: Radiohead - how to disappear completely
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.11.10 14.45
Λευκωσίας ομορφκιές
Η ομορφκιά λαλούν εν σπάνια, τζιαι έσιει λόγο που εν έτσι. Άμαν εν παντού, ενεν ομορφκιά, αλλά εν καθημερινότητα. Η ομορφκιά θέλει υπερβολή, τζιαι θέλει διάθεση να την δεις όμορφην.
Η Λευκωσία εν κλασσικό παράδειγμα, τζιαι ένας που τους λόγους που μου αρέσκει τόσο. Με τους κανόνες της αστικής συμβατικής ομορφκιάς, η Λευκωσία εν άσhημη τζιαι μονότονη. Εν βαρετή που ούλλες τες απόψεις τζιαι μάλιστα οι λλίες προσπάθειες που γίνουνται για να σπάσουν την μονοτονία της κάμνουν την πιο άσhημη. Τούτη εν η γενική εικόνα, η καθημερινότητα που είπαμε πριν.
Οι αθρώποι που την κατοικούν, συμβάλλουν στη διατήρηση της εικόνας που περιέγραψα στην προηγούμενη παράγραφο. Εν βιοπαλεστές (επί το πλείστον) που προσπαθούν να μεγαλώσουν τα κοπελλούθκια τους, αλλά εχουν εγκλωβιστεί σε ένα κυκεώνα lifestyle τζιαι πολιτικής. Η άλλη μερκά της Λευκωσιάς, κατοικείται που αλλοδαπούς, που ξεχασμένοι που τη μοίρα, τους ντόπιους τζιαι την πολιτεία προσπαθούν να ζήσουν.
Όμως (πάντα έσιει όμως ενεν;) η Λευκωσία έσιει κρυμμένους παραδείσους. Έσιει γονιές που εν όμορφες, που κάμνουν την καρκιάν σου να ανοίει φύλλα φύλλα. Το ωραίο, εν συνδιασμός αθρώπων τζιαι περιβάλλοντος.
Εν πρωινά στα καλά καθούμενα, που πίννεις καφέ με φίλους τζιαι σχολιάζετε τον κόσμο, για να μεν σχολιάσετε τον εαυτό σας. Απογευματινοί περίπατοι με μιαν γεναίκα που σε συγκινεί στην παλιά πόλη, πίσω που την αρχιεπισκοπή τζιαι στα στενοσόκακα τζιαμέ στην Αξιοθέα. Συνδιασμός αγάπης του παρελθόντος, αρχιτεκτονικής τζιαι κάβλας. Άλλες φορές, στην ταβέρνα του Πανίκκου στην Αγλαντζιά, φαϊ, κρασί τζιαι τραούδι κάτω που τες λεμονιές τζιαι πάνω στο σκληρό χώμα. Νύχτες σε μπυραρίες (βλ Plato's τζιαι new division) με ένα φίλο που τον εξαπόλυσεν η γεναίκα τζιαι συνάετε μαζί τα κομμάθκια του. Η ΚΕΟ φροντίζει να επουλώνει πάντα τις πληγές. Άλλες φορές εν ξημερώματα σε βεράντες, με μεγάλη παρέα, να απολαμβάνει ο ένας τον άλλο.
Η Λευκωσία εν ωραία, τζιαι τα παραδείγματα εν πολλά. Το μόνο που χρειάζεται ενει να έσιεις διάθεση να δεις την ομορφκιά της. Η Λευκωσία εν τζιαμέ, εν ο εαυτός της, εν υποκρίνεται ότι εν κάτι που εν ενει, τζιαι το πιο σημαντικό που ούλλα εν ότι εν για ούλλους.
--
Αφιερωμένο στην Χρύστα τζιαι στο όμορφο μήνυμα που έστειλε που την Λευκωσία.
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.10.24 10.36
Call for solidarity
Από το blog του Γιώργου Στρατή
Dear friends,
Recently attacks towards me coming from racist and fascistic circles in the Northern part of Cyprus took a different dimension and started heading towards a social lynch.
Until today, I did not show any reaction towards these attacks. There was no need to take these political attacks seriously. Although I was shown as a target and threatened through these attacks I believed in the support of the democratic forces in our community and I was thinking that the most beautiful response to them which were forwarded not only towards me but also towards my friends, was our life style and our writing. The last three years these attacks took a new course and they turned into a very open and vulgar sexual harassment. I kept silent even then, as many women would do on such occasions. Knowing that talking about them and objecting to them could even increase the victimisation of my gender. But recently things turned into a serious and unacceptable level. Extracts from my novel, of which the first edition was published in 2002 by Iletisim publications, were selected out of context, distorted and were presented as my own biography and transformed into instruments of sexual harassment against me. These attacks are both trying to degrade me in the eyes of the society through humiliation and “assassinate” me psychologically. These newspapers are read out every morning on TV programs, some of which are via satellite. In our small society in the Northern part of Cyprus, whoever I meet is talking about them. The Newspapers are in the hands of my students at the University.
I finally decided to take action. First, I will start a legal struggle and ask for a good amount of money. I wish that this case be primarily viewed as a case for the defence of literature and so be transformed into a platform for discussion of freedom of expression and creation. I want to turn this trial process into a festival on literature and the freedom to create and so refrain from presenting it merely as a court case about sexual harassment in which I will be placed as the centre. I know that I can do this only with your support, all of you my friends, the writers, the feminist and human rights activists. I wish that with the speeches we will make during the process of the court hearingsd and with the conferences we will organize outside we shall be defending literature and our right to creatively imagine. I also I dream that with the compensation money we will win we can organize a literary festival. At this stage what I need urgently is your psychological support.
I know that I am part of this beautiful family and I am sure that you will honor me with your support.
I embrace you with love.
Nese Yasin
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.10.19 01.38
Pink Martini
Λατρεύω τους Pink Martini. Σπάνια ενθουσιάζομαι. Τα τελευταία χρόνια εκστασιάζομαι όταν βρω κάτι να με εκπλήξει θετικά. Η έκσταση προκύπτει από το σπάνιο της πιθανότητας του ενθουσιασμού.
Όταν ακούω την ονειρική φωνή της China Forbes αυτόματα φτιάχνει η διάθεση μου. Ταξιδεύω, θυμάμαι όταν πρέπει, ξεχνώ όταν επιβάλλεται και γενικά αφήνομαι.
Ο κόσμος όλος ένα ταξίδι που προσεγμένα μεταφέρεται στον ακροατή. Mια ομάδα μουσικών, προσπαθούν: ...να παρουσιάσουμε το πορτρέτο μιας πλευράς της Αμερικής που δεν βλέπει ο κόσμος. Ίσως λίγο πιο διανοούμενη και λίγο πιο ευρεία, μιλώντας διάφορες γλώσσες και ταξιδεύοντας στον κόσμο... η Αμερική του George Bush ίσως να είναι απομονωμένη και να μην ενδιαφέρεται για τον έξω κόσμο, όμως υπάρχει μεγάλη μερίδα του λαού που δεν είναι έτσι...
- Speaking in tongues, The Guardian, 18 Απρ 05 Σε μερικές εβδομάδες θα τους δω ζωντανά στο Λονδίνο, και ανυπομονώ. Προς το παρόν ακούω τα 3 τους cds καθημερινά (το τελευταίο, "Hey Eugene" είναι εξίσου όμορφο, το εισηγούμαι ανεπιφύλακτα)
Απολαύστε:
(Αφιερωμένο, φυσικά)
ΥΓ. Γίνομαι groupie?
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.10.09 13.23
Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή
Είναι κάποιες ώρες που έξω βρέχει ασταμάτητα. Εσύ έχεις περάσει αρκετές ώρες πάνω από κάποιο βιβλίο ή ένα υπολογιστή. Ξαφνικά σταματάς και κοιτάς τις σταγόνες που κυλάνε στο κλειστό παράθυρο. Στο δωμάτιο έχουν ανακατευτεί οι μυρωδιές του καφέ και του τσιγάρου, κατάλοιπα των παιδικών σου χρόνων που εδραιώθηκαν στην καθημερινότητα σου.
Τότε αστραπιαία περνάει εκείνη από τη σκέψη σου. Τον τελευταίο καιρό έμαθες να τη διώχνεις, όμως τη δεδομένη στιγμή δεν μπορείς. Είσαι αδύναμος απέναντι στη θέληση του μυαλού σου να θυμάται. Τότε την βλέπεις. Μικρά αποσπασματικά φιλμάκια του παρελθόντος ξεπηδάνε μπροστά στα μάτια σου, μυρωδιές του τότε χτυπάνε τη μύτη σου, θυμάσαι τα ωραία.. Πλημμυρίζεις από αγάπη για κείνη, και το γεγονός ότι την έχασες σου γεμίζει τα μάτια. Όντας κομπλεξικός σκέφτεσαι "είμαι άντρας" και συγκρατείς τα δάκρυα σου με το ζόρι. Τότε το συναίσθημα της αγάπης εναλλάσσεται με εκείνο του μίσους, θυμάσαι, πονάς, σκέφτεσαι "πως τόλμησε", αφήνεις ελεύθερο τον εαυτό σου να σκεφτεί κακά για εκείνη. Δεν έχεις πολλές επιλογές, αρκετά τον καταπίεσες, καιρός να μάθεις ότι το μυαλό δεν χαλιναγωγείται. Κατά το τέλος της εκτόνωσης, το συναίσθημα της αγάπης επιστρέφει και σε πλημμυρίζει Τότε είναι που σπάς. Όχι επειδή δεν την έχεις δίπλα σου, αυτό ήταν επιλογή σου. Σπάς επειδή δεν υπάρχει η προοπτική να είναι δίπλα σου στο μέλλον. Έχουν λείψει οι άσσοι στο μανίκι.
Τώρα προχωράς τη ζωή σου, ευχόμενος να μην έρθει μπροστά σου την ώρα που θα κάνεις έρωτα στη γυναίκα σου και πεις το όνομά της. Την βάζεις στο μπαούλο των μυστικών του παρελθόντος και προσπαθείς να δεις μπροστά. Εκείνο που σας τρόμαζε περισσότερο είναι το πιο πιθανό σενάριο "την παιδική μου φίλη την είδα ξαφνικά..." λέει ο Σαββόπουλος. Σε κάτι χρόνια, κάπου στο Παρίσι, ίσως βρεθούμε. Θα χαιρετιστούμε, ίσως πάμε για καφέ, και θα συνεχίσουμε τις ζωές μας... "..και χάνεται για πάντα στου κόσμου τη βουή".
"Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή..." και εγώ δεν μπορώ να ακολουθήσω προς το παρόν. Θα μπορέσω όμως!
Mood:  disappointed
Music: Διονύσης Σαββόπουλος - Είδα την Άννα κάποτε
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.10.09 10.53
Ποιος βίασε περισσότερες μανάδες;
Εμείς δεν βιάσαμε μανάδες κι αδερφές, δεν σκοτώσαμε ολόκληρα χωριά, εμείς δεν φταίμε. Απλά έγιναν κάποιες "αναταραχές" το 1963 και 11 χρόνια μετά οι Κωλότουρκοι (που εν τω μεταξύ είναι απολίτιστη ράτσα, όχι σαν τη δική μας την Ελληνική) αποφάσισαν τάχα ότι κινδυνεύουν οι Τουρκοκύπριοι και ήρθαν να τους σώσουν. Πρόφαση δηλαδή για να βιάσουν τις δικές μας μανάδες κι αδερφές, επειδή ως γνωστόν όλοι οι Τούρκοι (που να μη σώσουν) όταν ξυπνάνε το πρωί σκέφτονται ένα Έλλην σφαγιασμένο... έτσι για να πάει η μέρα καλά. Το καλύτερο τους είναι μετά που πλένουν τα δόντια τους όταν κάνουν γαργάρα με αίμα Έλληνα.
Τούρκος καλός μόνο γραικός;
ή απλά (έτσι για να μην ξεχνάμε τις παραδόσεις)
Τούρκος καλός μόνο ο νεκρός;
Ο Sraosha όπως πάντα έδωσε ρέστα
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.10.04 22.16
Εκσυγχρονισμένο Δεξιό Προσωπείο
Πρόσεξα ότι τα τελευταία χρόνια, οι υποστηρικτές της δεξιάς προσπαθούν να διαχωρίσουν την οικονομική πολιτική από την προσέγγιση τους στον λαό. Το προσωπείο ανθρωπισμού που φοράνε στην εξ ορισμού απάνθρωπη ιδεολογία τους σκοπό έχει να δώσει εικόνα σύγχρονης κοινωνίας όπου ο απλός άνθρωπος δεν έχει ανάγκη το κράτος.
Διαμέτρου αντίθετοι με τον Λένιν, αρνούνται ότι το κράτος σκοπό έχει να υπηρετεί τον λαό και προσπαθούν μέσω έμμεση επιβολής να αλλοιώσουν τις ανάγκες της μάζας ούτως ώστε να τις ορίζουν.
Στην προσπάθεια παγκοσμιοποίησης της ιδεολογίας τους δημιούργησαν την λεγόμενη αρνητική παγκοσμιοποίηση που λειτουργεί με προσέγγιση οικονομική λησμονώντας ότι πίσω από τα νούμερα βρίσκονται οικογένειες ανθρώπων. Αποτέλεσμα αυτού είναι οι παγκόσμιες και πανανθρώπινες συνέπειες της εν λόγω πολιτικής. Δυο πράγματα είναι αυτά που δεν γνωρίζουν φραγμούς, η ευτυχία και ο πόνος.
Αυτά που τόσο στυγνά και στεγνά περιγράφονται σε βιβλία που προωθούν τον καπιταλισμό είναι πχ "η αποδυνάμωση των συντεχνιών, abolition of tarrifs will drive uncompetitve firms outside of the industry, mobility of labour, full employment (+3%)". Αυτοί οι εύηχοι στόχοι μεταφράζονται σε εκατομμύρια κόσμο χωρίς δουλειά και σε εξευτελισμό του ανθρώπου. Αποδυνάμωση συντεχνιών ούτως ώστε να μπορούν τα αφεντικά να σε απολύσουν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, άρα να συμβιβάζεσαι με πολύ λιγότερα απ' όσα ενδεχομένως να αξίζεις. Κλείσιμο μικρο-μεσαίων επιχειρήσεων επειδή δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τους κολοσσούς που εκμεταλλεύονται εργάτες κάπου στην κίνα και ανεργία σε αυτούς και στις οικογένειες τους. Παράλληλα με την ανεργία σου κοτσάρουν και ένα "μείωση του επιδόματος ανεργίας", για να σε αναγκάσει να βρεις αμέσως δουλειά ανεξαρτήτως συσχετισμού προσόντων και μισθού. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν να φτάνουν κοντά στο "full employment". Παράλληλα λένε στον επί εικοσαετία εργάτη ότι πλέον η εταιρία που δούλευε έχει χρεοκοπήσει (uncompetitive firms outside the industry που λέγαμε) και πρέπει να μάθει να κάνει άλλη δουλειά. Ο γέρος εξευτελίζεται και καθαρίζει πατώματα.
Στην βιοπαλαίστρια μάνα που κρατά το παιδί της στην αγκαλιά με 40 πυρετό αλλά δεν μπορεί να το πάρει σε γιατρό λένε ότι δεν κατάφερε να προκόψει στο γεμάτο ευκαιρίες σύστημά τους. Νιόπαντρα ζευγάρια, τρίτη ηλικία και λοιπές ομάδες του λαού μένουν εκτεθειμένες στο ανελέητο σύστημα.
Ο ανθρώπινος πόνος όπως είπα πριν είναι πανανθρώπινος. Σκοπός του κράτους είναι να απαλύνει αυτό τον πόνο, να δουλέψει προς εξάλειψη του με όσο λιγότερες συνέπειες στους υπόλοιπους. Μερικές φορές διερωτώμαι πως ο απλός λαός ψηφίζει δεξιά και μετά απλά κλείνω την τηλεόραση γιατί καταλαβαίνω.
Καλό βράδυ
ΥΓ. Δεν έχει να κάνει με τις προεδρικές εκλογές μην βαράτε... απλά είμαι στα ξένα και βλέπω ντοκιμαντέρ για τον Παναγούλη, τη Χούντα και τον Ανδρέα. Νομίζω πρέπει να κοινωνικοποιηθώ και να πάψω να γίνομαι γραφικός γενικολογώντας.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.10.03 16.55
Φοιτητής στην Αγγλία
Γρήγορο update για το που είμαι και τί κάνω. Πριν 5 μέρες ήρθα στην Αγγλία για να σπουδάσω Πολιτικές Επιστήμες και διεθνείς σχέσεις. Ξέρω ότι με σκεπτικό εργοδότησης μεταφράζεται σε "μελλοντικός άνεργος". Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι και να βρω κάποιο τρόπο να βάλω κάπως νομική μέσα στο παιχνίδι. Είναι αρχή ακόμα άρα θα δείξει.
Δουλειές του σπιτιού δεν έχω κάνει ποτέ μου, άρα ήταν πρόκληση η διαδικασία καθαρισμού του δωματίου μου και της κουζίνας. Το γεγονός ότι είμαι ψείρης με την καθαριότητα προκάλεσε ενθουσιασμό. Λοιπόν, βγήκα σβάρνα και αγόρασα τα πάντα που μπορεί να χρειαστώ και αρκετά που δεν πρόκειται να χρειαστώ. Τα πιο σημαντικά ήταν οι μηχανές του καφέ, η οθόνη, το keyboard και το douvet cover. Στο χωρκό μου δεν έχουμε John Lewis και περίπου ανακάλυψα την τασιηνόπιττα.
Η πόλη που είμαι είναι πολύ μουντή. Τα σπίτια είναι όλα τα ίδια, καταθλιπτικά μονότονα. Υπάρχουν φυσικά και μερικά αριστουργήματα αρχιτεκτονικής και αρκετό πράσινο, γεγονός που κάνει το περπάτημα στην πόλη ευχάριστο. Έχω τιμήσει δεόντως και τα 3 shopping centers, αλλά τώρα είναι ώρα να καλμάρω γιατί όπως λέει η μάνα μου "είσαι φοιτητής" (μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί η λέξη "φοιτητής" είναι συνυφασμένη με τη λέξη "γύφτος";).
Οι εγγλέζοι είναι εκνευριστικά ευγενικοί και μου αρέσει. Λατρεύω τη διαδικασία του να μαλώνεις ευγενικά. Σήμερα ήμουν πολύ κοντά να δώσω μια ευγενική μπουνιά στον μαλάκα της National West όμως (κώλυμα με το αν είμαι George ή Georgios γαμώ τα πιστοποιητικά γεννήσεως μου μέσα).
Η πόλη έχει αρκετούς Κύπριους και Έλληνες. Οι συναναστροφές μου μαζί τους είναι περιορισμένες χωρίς όμως να αποκλείω οποιονδήποτε (πόσο μάλλον οποιανδήποτε). Οι εντυπώσεις μου από την Αγγλία μέχρι τώρα είναι απλά ουδέτερες.
Έφυγα από την Κύπρο μετά από ένα εξαιρετικό καλοκαίρι, που όμως τελείωσε πολύ άσχημα. Μια "σχέση" που είχα αφιερώσει αρκετή ενέργεια και χρόνο δεν δούλεψε και μετά τρέχα να μαζέψεις αυτά που έμειναν. Εγώ που μισώ τις αλλαγές, έπρεπε να συνηθίσω τη ζωή μου χωρίς ένα συγκεκριμένο άνθρωπο και να συνηθίσω να ζω σε μια άλλη χώρα. Χέσε ψηλά κι αγνάντευε. Χτες βράδυ είδα για εκατοστή φορά το Annie Hall και ταυτίστηκα για πολλοστή φορά με τον πρωταγωνιστή. Νομίζω ζει τη ζωή μου όσο χάλια κι εγώ.
Music: Ellington & Coltrane - In a sentimental mood
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.09.01 19.47
Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου
Έχει πλάκα να παρακολουθείς τους άλλωτε "πληγωμένους" αριστερούς ΑΚΕΛικούς να επιστρέφουν στην καθιερωμένη συσπείρωση του αναμαντρισμού που επικρατεί στις τάξεις του ΑΚΕΛ, διαχρονική αξία πριν τις εκλογές. Τα επιχειρήματα τους έχουν δώσει άλλη έννοια στη λέξη κλισέ, αναμασώντας τα τετριμμένα λόγια του αρχηγού τους, θυμίζοντας ένα γέρο που κάθεται στο καφενείο του χωριού και λέει για τα τότε κατορθώματα του με τη δόση υπερβολής που πρόσθεσε ο χρόνος, καθώς τρέχουν τα σάλια του από τα χρόνια.
Ξαφνικά οι καταστατικά κατοχυρωμένοι κομμουνιστές έγιναν σοσιαλιστές και η παγκόσμια αποδεκτά απαρχαιωμένη ιδεολογία τους μπήκε εντέχνως στο ράφι και καλύφτηκε από το πέπλο της "προόδου" και του "φιλολαϊσμού". Τί ακριβώς σύντροφε είναι η φιλολαϊκή προοδευτική πολιτική;
Το βασίλειο των πτηνών της πόλης αυξάνεται και πληθύνεται καθώς συνεχώς ξεπροβάλλουν κι άλλοι παπαγάλοι που έχουν αποστηθίσει τα λόγια του αρχηγού. Η θεωρία του "εμείς και οι άλλοι" ενισχύεται.
Κατύσhη μας.
Mood:  apathetic
Music: Pink Martini - Tea for two
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.08.30 12.12
Ησυχία
Όταν οι κουρτίνες κλείσουν, τότε μένεις μόνος. Εκείνη έφυγε, οι φίλοι φεύγουν ο ένας μετά τον άλλο και εσύ μένεις πίσω μέχρι να έρθει και η δική σου σειρά. Η σιωπή στο δωμάτιο, η γνώριμη εκείνη ησυχία της μοναξιάς που μιλά με συναισθήματα είναι και πάλι παρούσα και επίμονη. Πλέον σταμάτησε να είναι επίπονη, υποθέτω ο χρόνος δημιούργησε αντισώματα.
Οι μυρωδιές που είχαν μείνει στον χώρο εξατμίστηκαν, και τώρα έμεινα μόνος με τα συναισθήματα μου για να ανακαλύψω την ανθεκτικότητα, τη δύναμη και τη δυναμική τους.
Mood: gloomy
Music: Human touch - Nicosia blues
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.07.20 19.19
Γράμμα στον Δημήτρη
Δημήτρη μου γειά σου,
Λαλούν με Γιώρκο Ιορδάνου τζιαι είμαι που την Αγλαντζιά. Η οικογένεια μου Δημήτρη μου εψήφιζε σε μια ζωή, αλλά τα τελευταία κάμποσα χρόνια όπως ξέρεις εγυρίσαν το αλλού. Ενεν τούτο το θέμα μας όμως, εγώ εν με καλή καρκιά που σου στέλλω τούτο το γράμμα. Θεώρα το σάννα τζιαι είμαστε στον καφενέ τζιαι πίννουμε ένα καφέ σκέττο αδρωπινό.
Που λαλείς ρε Δημήτρη, μακάρι να μπορούσα να σε ψηφίσω. Ειλικρινά, μακάρι να μεν είχα τούτο το γινάτι, να μεν εθκιάβαζα τζιαι λλία βιβλία, να ήμουν νακκουρίν πιο μαννός (εν τζιαι λογιούμαι για έξυπνος) τζιαι να σε ψήφιζα.
Ξέρεις κάτι; Εγώ τζιαι εσύ είμαστε πολλά παρόμοιοι. Τζιαι οι θκιό κάποτε που ήμαστε πιο μιτσιοί εξενυχτήσαμε πάνω που τον Λένιν, τον Έγκελς τζιαι τον Μαρξ, εσηκώστηκε τζιαι τους θκιό - είμαι σίουρος - η τρίχα μας. Τζιαι εσύ όπως εγώ μετά εθκιαβάζαμεν βιογραφίες αλτρουιστών επαναστάτων που αλλάξαν τον κόσμο μόνο τζιαι μόνο επειδή επιστεύκαν το τζιαι επειδή εβάλαν τη δική τους ζωή σε δεύτερη μοίρα. Μετά εκαταλάβαμεν τζιαι οι θκιό ότι εν ωραίο να τα θκιαβάζεις αλλά πολλά δύσκολο να τα εφαρμόζεις. Ενεν για μας τούτα ρε Δημήτρη, τζιαι ευτυχώς εκαταλάβαμεν το. Εσύ εκατάλαβες ότι η Κύπρος δυστυχώς εν καθεστώς προεδρικής βασιλείας τζιαι εν θα γίνει ποττέ κουμμουνιστική χώρα. Η αλήθκεια εν ότι άρκησες λλίο τζιαι εν εμπορούσες να αλλάξεις το καταστατικό, αλλά τι να κάμουμε... κάλλιο αργά παρά ποττέ λαλούν στο χωρκό μου. Μεν νομίζεις ότι ενοχλά με που έσιεις πκιον τόσες εταιρίες πουπίσω σου, αν μη τι άλλο διούν ζήση σε πολλή κόσμο. Το τερκμνό μετά του ωφελίμου που ελαλούσαν τζιαι οι πρωτινοί.
Ρε Δημήτρη, ξέρω ότι είσαι αριστερός τζιαι λαλεί το η καρκιά σου, όμως που ήσουν ρε κουμπάρε στο πραξικόπημα; Ύστερα ίντα εν έθελες τον Γιάννο τον Κρανιδιώτη; Στο σχέδιο Αναν γιατί εν ετράβησες την κύπρο στους ώμους σου τζιαι άφηκες τον κόσμο να χειραγωγείται που όποιον εφύρνετουν του κλαμάτου;
Νομίζεις ότι εν σε πάω με τούτα που σου λαλώ αλλά επαρεξήγησες με. Εκτιμώ τζίνα που κάμνεις για τους εργάτες, έστω αν με εκούρασες λλίο με τες αντικαπιταλιστικές σου ομιλίες. Εν κλισέ τα γέριμα πλεον, αλλά η ΠΕΟ εν ΠΕΟ, ότι τζιαι να λαλώ εγώ επροστάτεψε τα δικαιώματα του κόσμου. Μερικές φορές είσαστε υπερβολικοί, τζιαι άλλες φορές αντιδημοκράτες (μιλώ για τότε με τη ΔΕΟΚ, τον Πρέντζα τζιαι τον Λυσσαρίδη) όμως εν πολλής κόσμος που έσιει ακόμα ψωμί επειδή υπάρχετε.
Ρε Δημήτρη, η σούμα μου εν φκαίνει. Προσπαθώ να μπαλανσάρω τες καταστάσεις να δω αν μου κάμνεις, αλλά γαμώτο εν μου φκαίνει. Εν ήσουν τζιαμέ τότε που σε εθέλαμεν ποιός μου λαλεί ότι εννα είσαι που δαμέ τζιαι δα; Άσε που έχω τζιαι την άλλη την ένοια ότι με το που εννα φκείς εννά γίνει ΑΚΕΛοκρατούμενη ούλλη η δημόσια υπηρεσία τζιαι εννα κατεβείτε που την εξουσία σε 3-4 θητείες. Μεν μου πεις για δημοκρατία τζιαι πελλάρες, ξέρεις πολλά καλά ίνταλως εν ο κόσμος τζιαι ίνταλως εν το σύστημα μας. Εν σε εμπιστεύκουμε Δημήτρη μου, αλλά πίστεψε με εννα το έθελα πολλά.
-----
ΥΓ. Πρώτη απόπειρα γραφής σε Κυπριακή Διάλεκτο
Mood: cheerful
Music: Keith Jarrett - I'm through with love
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.07.01 22.00
Cyprus Road Trip
Πλάτρες, Πρωταράς, Πισσούρι, Λεμεσός, Κάμπος, Kύκκος, Λάρνακα (x2).
Στο ραδιόφωνο έπαιξαν:
Ray Charles, Pink Martini, Kent, Manu Chao, Miles Davis, Hawkins, Lynch, Spinalle, Reindhart, Placebo, Radiohead Αλκίνοος, Ττερλικκάς, Μάλαμας, Τσιτσάνης, Μπέλλου, Θηβαίος, Δεληβοριάς, Judas Priest (το τελευταίο ήταν εξωγενής παρεμβολή).
Πέρασα καλά. Ένοιωθα απίστευτα μόνος παρόλο που περιτριγυριζόμουν από αγαπημένους φίλους. Προφανώς εκείνα που με ενθουσίαζαν πριν μερικά χρόνια, δεν με ενθουσιάζουν πια. Στο μυαλό μου ήταν συνεχώς εκείνη. Όσο απομακρύνεσαι σε πλησιάζω έγραψε ο Ρίτσος. Όπως σου είπα κάποτε... εγώ δεν το βάζω κάτω, και εσύ το ξέρεις καλύτερα από όλους. Τα λάθη (μου) πληρώνονται.
Από εβδομάδας θα πάμε Πωμό. Διαβουλευόμαστε κατά πόσο θα μείνουμε σε αντίσκηνα ή σε ξενοδοχείο.
Καλή σας νύχτα. Θα επανέλθω.
Music: Μάλαμας - Πριγκηπέσσα
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.06.20 13.00
Τέλος καλό
Σήμερα ήταν το τέλος ενός αγώνα δρόμου μερικών εβδομάδων. Όλα παραδόθηκαν στην ώρα τους. Λύθηκαν τα απίστευτα προβλήματα ασυμβατότητας κώδικα php από apache v1.3 σε v2.2 και php4 σε php5. Μερικά μερόνυχτα δουλειάς, αρκετοί καφέδες, αρκετό διάβασμα και πολλά κομμάτια κακογραμμένου κώδικα που γράφτηκαν ξανά από την αρχή. Ένας καλός φίλος ανάλαβε το backup και βοήθησε σημαντικά στη συγγραφή του documentation. Τώρα είμαι σπίτι, με καφεδάκι, να περιφέρομαι στο διαδίκτυο, χωρίς έγνοιες, χωρίς περιορισμούς. Το απόγευμα θα πάω περίπατο με τη φωτογραφική μου, θα βρεθώ με μερικούς φίλους για καφέ και τη νύχτα συναυλία με τον Μπάση και άλλους (εντάξει, εμένα μου αρέσει).
Έχω ανάγκη από ηρεμία, θέλω να διαβάσω μερικά βιβλία που έχω στο κομοδίνο να περιμένουν, θέλω να παίξω λίγο με το git και το mercurial και γενικά να ασχοληθώ με πράγματα που γουστάρω.
Θα ακολουθήσουν καφέδες και μπυροποσίες με εσάς που παραμέλησα αυτές τις μέρες.
Mood: satisfied
Music: Django Reindhart - Minor swing
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.06.04 08.15
Το παραλήρημα ενός φηφοφόρου
Να ξεκινήσω ξεκαθαρίζοντας ότι δεν υποτιμώ καθόλου τους μηχανισμούς
του ΑΚΕΛ, αντιθέτως μάλιστα τους θαυμάζω. Παράλληλα να ξεκαθαρίσω ότι
δεν θα ασχοληθώ καθόλου με το ΔΗΣΥ, επειδή πρωτίστως δεν με απασχολεί
το εν λόγω κόμμα και η ιδεολογία που δηλώνει ότι ασπάζεται, και επίσης
με δυσαρεστεί το γεγονός ότι τόσα χρόνια υποθάλπτει εγκληματίες.
Ένα καλό σχέδιο/πλάνο δεν απαρτίζεται μόνο από τις υπολογισμένες
κινήσεις, αλλά και από τον χρόνο εκτέλεσης τους. Timing που λέμε στα
Κυπριακά. Αυτό νομίζω είναι και το μεγάλο miscalculation του ΑΚΕΛ.
Στο απλοϊκό μυαλό μου το πλάνο του ΑΚΕΛ έχει ως εξής: Βλέποντας τις
δημοσκοπήσεις αντιλαμβάνονται ότι ο Τάσσος είναι σε σαφώς πλεονεκτική
θέση. Αυτό θα σήμαινε ότι σε μια ενδεχόμενη συνέχιση της τριμερούς
συνεργασίας, το βάρος του πολιτικού τους λόγου θα ήταν λιγότερο, τα
υπουργεία θα ήταν λιγότερα, οι "εξυπηρετήσεις" του ΑΚΕΛ θα ήταν
λιγότερες, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια αυξημένη ροή ΑΚΕΛικών
ψηφοφόρων προς ΔΗΚΟ και ίσως ΕΔΕΚ. Πριν η ΕΔΕΚ πει ότι θα στηρίξει την
υποψηφιότητα Παπαδόπουλου, το ΑΚΕΛ ήταν σε θέση να
διαπραγματευτεί με το ΔΗΚΟ/Τάσσο επί ίσοις όροις. Ο Τάσσος θα τους
έταζε τον αδόξαστο, και εκείνοι θα συνέχιζαν την παραδοσιακή εριστική
τους στάση στα πλαίσια της τριμερούς με ενδυναμωμένο πολιτικό λόγο και
ρόλο.
Το γεγονός ότι η ΕΔΕΚ είπε τόσο γρήγορα, αβίαστα και απρόσκοπτα "ΝΑΙ"
στην στήριξη υποψηφιότητας Παπαδόπουλου εγκλώβισε το ΑΚΕΛ, αφού
αυτόματα το διαπραγματευτικό του χαρτί είχε λιγότερο αντίκρυσμα.
Είναι αφελές να πιστέψουμε ότι ένας άνθρωπος σαν τον Δημήτρη Χριστόφια
και ένα κόμμα σαν το ΑΚΕΛ θα στρουθοκαμήλιζε ως προς τις πιθανότητες
επιτυχίας αυτόνομης καθόδου για τις προεδρικές. Αν ο αυτοσκοπός ήταν ο
ΑΚΕΛικός υποψήφιος και όχι η ενδυνάμωση του status τους μέσα στην
τριμερή τότε θα έβαζε υποψήφιο ένα προοδευτικό αριστερό, θα έταζε μερικά
υπουργεία της ΕΔΕΚ και ο Τάσσος θα έμενε ουσιαστικά μόνος του (ή με
ένα μέρος της ΕΔΕΚ).
Τα σχόλια σας;
Music: Pink Martini - Sympathique
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.05.02 15.38
Μυρωδιά από γιασεμί [*]
Σήμερα έκανα ένα από τους συνηθισμένους - τώρα τελευταία - περιπάτους
μου. Συνοδός μονάχα τα πόδια και η μικρή φωτογραφική μου. Μέχρι τώρα
έβλεπα τη Λευκωσία σαν τη δικαιολογία της κακής μου διάθεσης. Αποφεύγω
να φωτογραφίζω κόσμο, νοιώθω ότι παραβιάζω την ιδιωτικότητα τους. Αντί
αυτού προτιμώ να φωτογραφίζω κτήρια. Πιστεύω μάλιστα ότι τα κτήρια
αντικατοπτρίζουν τους ανθρώπους. Η γιαγιά μου - η μόνη αληθινή
σοσιαλίστρια που γνώρισα - έλεγε ότι τον άλλο τον καταλαβαίνεις όταν
τον δεις στο σπίτι του. Πάντα με έπρηζε να καθαρίζω τις γωνιές του
δικού μας σπιτιού για να μην πουν ότι είμαστε λερωμένοι. Που λες,
έναυσμα για τον σημερινό περίπατο ήταν η φίλη μου η Χρύστα.
Η Χρύστα βλέπετε σκέφτεται να φύγει από τη Θεσσαλονίκη και να έρθει να
μείνει στη Λευκωσία. Η αντίδραση μου ήταν η ίδια όπως όταν ακούω ότι
κάποιος βέρος Λευκωσιάτης αλλάζει πόλη. Σκέφτηκα δηλαδή "τί σκατά
πίνει;". Πριν μερικές μέρες έλεγα τις γνωστές γραφικότητες μου για τη
Λευκωσία και την κατάντια των κατοίκων-ενοίκων της.
Σε σχόλιο έγραψε αυτό:
"Κάθε φορά που γράφεις στο μπλογκ σου για τη Λευκωσία (ή
μάλλον, σχεδόν κάθε φορά), μου θρυμματίζεις το όνειρο. Αντί
για παλιά πόλη στο νου μου φέρνεις τη Μακαρίου κι αντί για
γιασεμί τη βαριά μυρωδιά κάποιου ακριβού αρώματος"
Σκέφτηκα ότι δεν μπορεί, κάτι καλό υπάρχει για να εκτιμά την πόλη μου
κάποιος άνθρωπος που ζει αλλού. Κάτι υπάρχει για να θέλει να χτίσει τα
όνειρα της εδώ. Σήμερα είδα αυτό το κάτι. Αρχικά πήγα στον Ερωδό για
να δω τα γιασεμιά που μου είπε ότι υπάρχουν αλλά μάταια γιατί γιασεμιά
δεν βρήκα (έχω και σχετικές φωτογραφίες που το
επιβεβαιώνουν). Παρκαρισμένος στην τάφρο συνέχισα το περπάτημα. Έφτασα
μέχρι την αρχιεπισκοπή. Η γύρω περιοχή είναι όμορφη. Τα κτήρια είναι
αναπαλαιωμένα και θυμίζουν μια άλλη εποχή που υπάρχει παράλληλα με τη
δική μας. Το ότι αυτό συμβαίνει γύρω από την αρχιεπισκοπή φυσικά
τυχαίο. Συνέχισα το περπάτημα. Σε ένα συνοικιακό καφενεδάκι είδα
παγωτό, και αγόρασα ένα. Συνέχισα να περιφέρομαι. Έφτασα στην παλιά
Ηλεκτρική όπου βρίσκεται το κέντρο πολιτισμό που φιλοξενεί την έκθεση
"Crossings: A contemporary view". Η έκθεση δεν με ενθουσίασε, όμως ένα
abstract installation στον τοίχο - κάποιου Ανδρέα Σάββα (που πολύ θα
ήθελα να γνωρίσω μόνο για να του σφίξω το χέρι και να πω συγχαρητήρια) -
μου έκανε τρομερή εντύπωση. Θύμισε την αρμονία του χάους της ζωής
μου. Έφυγα τρεις ώρες μετά. Περιττό να πω ότι όση ώρα ήμουν μέσα, δεν
μπήκε κανείς άλλος. Θέλουμε και πολιτιστικό μέγαρο τρομάρα μας. Τέτοια
μέγαρα τα κερδίζεις, και εμείς/εγώ δεν τα αξίζουμε.
Συνέχισα την περιδιάβαση στην νεκρή μεριά της ετοιμοθάνατης πόλης
μου. Στο παρακάτω στενό άκουγα τα βογγητά μιας πόρνης, ρυθμικά,
ψεύτικα, να προσπαθούν να κάνουν τον αγοραστή περήφανο για τον
ανδρισμό του. Θύμιζαν τύμπανα και ιαχές πολέμου. Θυμήθηκα μια
επίσκεψη που είχα κάνει σε ένα φίλο όταν έβγαζε σκοπιά σε παρακείμενο
φυλάκιο. Οι ανεγκέφαλοι "συνάδερφοι/σειράες" έβριζαν μια εξ Ελλάδας
μεσήλικα πόρνη. Εκείνη γυρνά και λέει στον ένα "Τί νόμισες ρε αρχίδι,
ότι γεννήθηκα πουτάνα; Δεν γεννιέσαι, σε κάνουν, άρα όταν
πας σπίτι, πριν παίξεις το πουλί σου, πες ένα ευχαριστώ στη μάνα
σου. Μαλάκα, άει γαμήσου".</p>
Προχώρησα. Αλλοδαποί που γυρεύουν ευκαιρία να ζήσουν σε μια χώρα που
τους απορρίπτει. Το ποδήλατο να χρησιμοποιείται σαν μέσο μεταφοράς και
όχι τρόπος να χάσει κιλά ο σύγχρονος κοιλιόδουλος της σύγχρονης
δυτικής κοινωνίας - εγώ. Ακόμα όμως, ο κόσμος έχει την ανάγκη να
αγαπιέται, να κρατά κάποιο χέρι, να νοιώθει ζωντανός. Η γόπα στο χέρι
με έκαψε. Δεν ήθελα να την ρίξω στο πάτωμα, η βρομιά που υπάρχει είναι ήδη
αφόρητη.
Προχώρησα μέχρι που έφτασα στην Ονασαγόρου. Την περπάτησα μέχρι το
τέλος. Σε μια γωνιά δυο νέοι μετανάστες από κάποια χώρα του ανατολικού
μπλόκ που δεν κατάφερε να τους κρατήσει. Η πλάτη εκείνης κολλημένη
σε κολόνα καταστήματος. Εκείνος σε απόσταση 20 εκατοστών, με το χέρι
να ακουμπά στον τοίχο και να περνά δίπλα από τον λαιμό της. Βρίσκονται
πρόσωπο με πρόσωπο. Τους υπολόγισα γύρω στα 20. Εκείνη του μιλά, εκείνος δεν
προσέχει. Προσπαθεί να τη φιλήσει. Είναι ναζιάρα, συνεχίζει να του
μιλά. Καυλωμένος κάνει ότι την ακούει, ενώ είναι προφανές ότι προτιμά
να την έχει στο κρεβάτι (ή στο δίπλα στενό). Που είναι το κακό ρε
μαλάκα; Θέλει την γυναίκα/κορίτσι που είναι ερωτευμένος.
Πιο κάτω ένα laundry room. Έξω κάθονται κάποιοι αλλοδαποί σε
πλαστικές άσπρες καρέκλες. Ο γιος του ενός τρέχει από μακριά με σκοπό
να βρεθεί στην αγκαλιά του πατέρα του. Κατα λάθος τον κλωτσά στα
αχαμνά. Από το στόμα του πατέρα βγαίνει ένας απότομος ήχος, ένα "α" που
κράτησε 3 δευτερόλεπτα και κόπηκε. Ο μικρός με πανικόβλητο ύφος
αναρωτιέται τι έκανε λάθος. Ο πατέρας αντί να τον χαστουκίσει, του
χαϊδεύει το κεφάλι. Ο μικρός πρέπει να τον ρώτησε αν είναι καλά. Με
παραμορφωμένο πρόσωπο από τον πόνο του λέει ότι είναι καλά και τον
προτρέπει να πάει να παίξει. Σκέφτομαι πως θα αντιδρούσε ένας "δικός
μας". Αμέσως αναρωτιέμαι ποιοι είναι οι "δικοί μας". Ειρωνεία
Πιο κάτω ένα μπαράκι που περάσαμε τα χρόνια της εφηβείας μας. Τί να
γίνεται άραγε ο Λευτέρης που δούλευε εκεί; Η ζωή του ήταν ένας αγώνας
επιβίωσης. Ουσιαστικά χωρίς πατέρα και μητέρα έπρεπε να τα φέρει
βόλτα. Από τις πιο μεγάλες καρδιές που είχα την τιμή να
γνωρίσω. Άκουσα πριν μερικές μέρες από τον Μίλτο ότι τώρα βρίσκεται
στη Λεμεσό. Τον θυμάμαι όταν χώρισε με τη Θέα (ναι, εκείνης που το
όνομα είναι γραμμένο με μελάνι στο μπράτσο του). Χρυσό παιδί ο
Λευτέρης. Δεν μπορούσε να ακολουθήσει το καπιταλιστικό lifestyle
μας. Εμείς πολύ μικροί και ηλίθιοι να το καταλάβουμε. Ένα αγρίμι σε
υαλοπωλείο, που έμαθε τη ζωή και τους ανθρώπους από πρώτο χέρι. Ήξερε
να αγαπά και να δίνεται ο πούστης. Ελπίζω να έκοψε το ποτό και να
ξέφυγε από τα ναρκωτικά. Γι' αυτό νομίζω έφυγε από τη Λευκωσία. Δεν
μπορούσε τη μέρα, η νύχτα είναι πιο γλυκιά, πιο εύκολη έλεγε. Πόσο
διαφορετικό είναι το μέτρο της ευκολίας και της δυσκολίας στις ζωές
μας ρε Λευτέρη... ειρωνεία
Έφτασα στην περιβόητη οδό Λήδρας. Τόσα χρόνια παρατηρώ τους ανθρώπους,
εμάς τα ζώα, και πλέον μου είναι εύκολο να καταλάβω ποιος είναι τι. Οι
Λευκωσιάτες φαίνονταν από μακριά. Ήταν ντυμένοι με trendy-wannabe
κιτσαρία στυλάκι. Που πας ρε καραγκιόζη σκεφτόταν ο επικριτικός εαυτός
μου. Οι γόνοι των καλών (βλ. πλούσιων) οικογενειών ακόμα πιο
προφανείς. Λες και τους είχε φτύσει το lacoste. Ξαφνικά περνά από
δίπλα μου ένα ζευγάρι. Εκθαμβωτικά όμορφο. Και ο άντρας και η
γυναίκα, στα 30 τους, πανέμορφοι. Χωρίς μακιγιάζ, χωρίς κοστούμια,
στιγμές ομορφιάς. Έφυγαν.
Μετάνιωσα που δεν έκατσα στον ερωδό για ένα καφέ. Τί βλάκας που
είμαι, ο λόγος απόρριψης μου ήταν ότι μάλλον δεν θα έχει
espresso. Είχες και στο χωριό σου espresso κύριος; Ο κήπος του ερωδού
επισκιάζεται από δέντρα, και από τα μεγάφωνα σιγοτραγουδά η
Χαρούλα. Ο κήπος μου θύμισε τον μακαρίτη τον παππού
μου. Εκείνον που μαζί με τη γιαγιά με μεγάλωσαν επειδή οι γονείς μου
ήταν πάντα busy. Τα καλοκαίρια έβγαζε ένα κρεβάτι κάτω από το κλήμα
και κοιμόταν τα μεσημέρια. Αγαπούσε τα δέντρα σαν παιδιά
του. Φρόντιζε με ευλάβεια τον κήπο, κι ας ήταν 73ών χρονών. Κι εκείνα
τον ευχαριστούσαν δίνοντας του σκιά, λεμόνια, μανταρίνια, πορτοκάλια,
ελιές, λόγο ύπαρξης. Ένα μήνα μετά το μάζεμα των ελιών ο παππούς στο
νοσοκομείο με καρκίνο, μια εβδομάδα και ένα μήνα μετά χρειάστηκε μια
εγχείρηση για ελάχιστη παράταση ζωής. Δεν αποφάσισε εκείνος. "Ότι
ξέρεις εσύ Ειρηνιά μου" είπε της γιαγιάς. "Γιώργο μου, ο παππούς
σου έφυε μάνα μου". Δεν έκλαψα λεπτό. Όλοι γύρω καταρρεύσαν Το μόνο
σύμβολο δύναμης στην οικογένεια, ο παπάς και η γιαγιά μου,
έκλαιγαν. Πάνω από το φέρετρο αγκάλιαζα τη γιαγιά, και μικρός τότε
νόμιζα ότι τελείωσε ο κόσμος. Μόλις έφυγε το φέρετρο από σπίτι για να
πάει στην εκκλησία της γειτονιάς, εγώ μπήκα στο δίπλα δωμάτιο (αφού
είχαν φύγει όλοι για την εκκλησία). Τότε ήταν που ανακάλυψα ότι έχω
περισσότερη σωματική δύναμη απ' όση νόμιζα. Δεν ξέρω πως, αλλά την
επόμενη μέρα το δωμάτιο ήταν κατεστραμμένο. Αργότερα ο πατέρας, μου
είπε δυο κουβέντες που άλλαξαν την αντιμετώπιση μου προς το
θάνατο. "Ο θάνατος είναι μέρος της ζωής" και "μετά το θάνατο ξεκινά
η καταγραφή της ζωής". Νομίζω είναι του Καζαντζάκη αλλά δεν παίρνω
όρκο.
Προχώρησα προς την τάφρο όπου ήταν σταθμευμένο το αυτοκίνητο
μου. Σκεφτόμουν τη Λευκωσία, τους ανθρώπους της, εννοώντας αυτούς που
την ζούν, αυτούς που περνούν την καθημερινότητα τους εδώ. Τελικά είναι
οι άνθρωποι που κάνουν την πόλη. Σκέφτηκα τα περί ρωμιοσύνης που
έβλεπα το πρωί στην εφημερίδα, και γέλασα με την αφέλεια
μερικών. Στρουθοκαμιλίζουμε ρε γαμώτο. Η Λευκωσία είναι όμορφη, με τις
όμορφες γειτονιές της και τους ανθρώπους της που έμαθαν να την
αγαπούν.
Θυμήθηκα τα λόγια του Σεφέρη:
Εγώ είμαι ο τόπος σου, μπορεί να μην είμαι κανείς, αλλά μπορώ
να γίνω αυτό που θέλεις.
Θέληση χρειάζεται. Στο τέλος άρχισε να μυρίζει το γιασεμί της
Χρύστας, και η μυρωδιά του ομορφαίνει τις θύμησες.
Ευχαριστώ.
--
[*] Η τίτλος ήταν ιδέα της κυρίας εδώ. Η καταχώρηση γράφτηκε πριν μερικές μέρες.
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.04.28 16.31
Did i mention that i hate computers?
Καλωσορίσατε στην τενοντίτιδα. Ποιό αντιβιοτικό να σας κεράσουμε για να δουμε αν θα σας περάσει; Απαγορεύεται το πληκτρολόγιο, επιτρέπεται ο πόνος. Τί σκατά είναι αυτό εκεί; Περάστε για εξέταση. Αν δεν καταλάβουμε, τότε πρέπει να το ανοίξουμε. Όπως το μπουκάλι με το μέλι, χωρίς ετικέτα δεν θα καταλάβεις τη γεύση εκτός κι αν βουτήξεις το χέρι μέσα. Καλή διασκέδαση... και πόνο.
Δεν χρειάζεται να πω για το κέρατό μου έτσι;
Music: Moby - James Bond theme
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.04.22 18.50
Υποψήφιες πατρίδες
Όσο περνάνε τα χρόνια έχω περισσότερο την ανάγκη του ταξιδιού. Πολλές φορές μεταφράζεται ατυχώς και παρερμηνεύεται σαν "τάση φυγής". Πέραν της επιφανειακής ισοπεδωτικής πρώτης καταδίκης, βλέποντας το πιο βαθιά, αντιλαμβάνεσαι ότι είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι η ανάγκη για καταστάλαξη, πέραν του επιβεβλημένου κοινωνικού στάτους της Λευκωσίας.
Πραγματικά πιστεύω ότι άνθρωπος σαν μονάδα δεν είναι κάτι ξεχωριστό. Ουδέποτε πίστεψα στο μοναδικό του κάθε ανθρώπου. Θεωρώ μάλιστα, ότι ο λόγος συντήρησης αυτής της αντίληψης, είναι ότι για ακόμα μια φορά δίνουμε ελαφρυντικά στον μέτριο εαυτό μας, προστατεύοντας τον φυσικά από την κατάθλιψη. Η αντίδραση μου είναι πάντα η ίδια και έχει το τίμημα της: "Κοίταξε γύρω σου, πόσο διαφορετικοί σου φαίνονται;". Το τίμημα προφανές και η ανερχόμενη ατάκα αναμενόμενη: "έγινες μισάνθρωπος".
Ξεκίνησα λέγοντας για ταξίδια αλλά το άφησα ανεξήγητο και κινδυνεύω να παρεξηγηθώ. Το ταξίδι είναι η διαδικασία ανεύρεσης νέων τόπων, νέων συνόλων, με ένα αποκλειστικό και ουσιαστικό σκοπό, την ανακάλυψη του ανεξερεύνητου εαυτού σου. Το ταξίδι είναι το ακριβώς αντίθετο του τουρισμού. Σαν τουρίστας, είσαι απλά παρατηρητής. Σαν ταξιδιώτης όμως, βιώνεις τον χώρο και τους ανθρώπους του και γίνεσαι μέρος του κοινωνικού συνόλου. Είσαι κι εσύ μέρος του κοινωνικού γίγνεσθαι με τη συμμετοχή σου σ' αυτό.
Ο κάθε προορισμός είναι ένα ολοκλήρωμα αποτελούμενο από τους ανθρώπους, τον περιβάλλοντα χώρο τους, τις κοινωνικές και ταξικές διαφορές τους (που πάντα η εκάστοτε εξουσία θα προσπαθεί άλλοτε άτεχνα και άλλοτε έντεχνα να πείσει ότι δεν υπάρχουν). Ο μόνος τρόπος να σεβαστείς αυτό το σύνολο είναι αντιμετωπίζοντας το σαν υποψήφια πατρίδα.
Η νέα πατρίδα δεν σημαίνει κατάργηση της παλιάς, αλλά κατάργηση του παλιού σου εαυτού. Επειδή όμως σταμάτησα να πιστεύω στις αλλαγές, τώρα ελπίζω στην εξέλιξη, στο καλύτερο. Κι αν αποτύχω, θα έχω ακόμα την παλιά μαυρόασπρη Zenith φωτογραφική μου, να θυμίζει ότι προσπάθησα, ότι ήμουν κι εγώ εκεί. Ελπίζω να είσαι κάπου κοντά.
Music: Radiohead 2+2=5
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.04.07 20.34
Πάσχα
Πάσχα, εκείνων Πάσχα. Πάσχα των εφευρετών του τέλειου, του καθ΄εικόνα και καθ' ομοίωση, του σαν τα μούτρα σου. Πέθανε, ξεφτιλίσου και ξανά πίσω προκαταδικασμένο αμαρτωλό ανθρωπάκι. Ξεφτιλίσου στο όνομα της ταπείνωσης. Επειδή δεν βολεύει τους Πασχοπρούχοντες να σκέφτεσαι αδερφέ μου. Ταπεινώσου.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.04.04 06.45
Το μαύρο ξεθωριάζει;
Όταν η μοναξιά διπλασιαστεί, αυτοαναιρείται. Όταν μείνει πάλι μονάδα, επαναδιεκδικεί τα χαμένα. Ίσως να μην είναι όλα μαύρα. Ίσως ποτέ να μην κατάλαβες τι εννοούσα όταν έλεγα ότι βλέπω αισιόδοξα τη ζωή επειδή είναι τόσο μαύρη. Μόνο έτσι επιβιώνεις μωρό μου.
Το ξημερώσαμε πάλι. 6:45.
Καλημέρα ήλιε, σε παρακαλώ, μην βγάλεις τα άπλυτα μας στη φόρα. Τώρα είμαστε καλά. Πήγαινε κατά Τάσσου μεριά και τις συνταγματικές του εξουσίες όπως διορισμούς στη Cyprus Airways, Χριστόδουλο Χριστοδούλου και τα σεμινάρια banking, Αρχιεπίσκοπο Κύπρου και τις αλλαγές στο καταστατικό για απόκλειση του λαού από τη διαδικασία ψηφοφορίας κτλ... εκεί θα βρείς υλικό να σε κρατήσει απασχολημένο. Άσε μας εμάς, είμαστε καλά σήμερα λέμε. Το δικαιούμαστε
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.03.26 21.34
Κουβεντούλες
Προψεσινή συζήτηση με μια αγαπημένη φίλη που πριν 3 χρόνια την στείλαμε να σπουδάσει στην Ελλάδα και μας ήρθε πίσω φανατικό στέλεχος της Πρωτοπορίας με εθνικιστικές εξάρσεις (και φυσικά καθόλου πολιτικό λόγο η σκέψη):
Εκείνη: Η Ελλάδα είναι μητέρα ρεεε!
Εγώ: Ναι... (ανέμελο ειρωνικό υφάκι)
Εκείνη: Η Ελλάδα είναι μητέρα ρεεε! (#2)
Εγώ: Ναι; Η Μύδια;
Εκείνη: Ίσως, πάντως είναι μητέρα!
Πριν μερικές μέρες βρέθηκα σε μια παρέα με καινούρια άτομα. Μιλούσαν για τον Θεό (στο καθαρά κλισέ version της συζήτησης). Η κοπέλα που μιλούσε φανατικά υπέρ του Χριστιανισμού, σε κάποια φάση ρωτά την άποψη μου.
Εκείνη: Εσύ τι πιστεύεις; Γιατί δεν μιλάς;
Εγώ: Επειδή δεν πιστεύω σε τίποτε.
Εκείνη: Τί εννοείς δεν πιστεύεις; Όλοι πιστεύουν σε κάτι
Εγώ: Ε τότε πιστεύω στον ανθρώπινο πόνο, στον θάνατο και στην αγάπη.
Έφυγα...
Mood:  cynical
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.03.23 09.36
Αξιολόγηση και Διορισμός Κύπριων Εκπαιδευτικών
Οι Κύπριοι εκπαιδευτικοί είναι από τους πιο ακριβοπληρωμένους στην Ευρώπη, λέει η Χριστίνα Κυριακίδου στον σημερινό (23/03/07) Φιλελεύθερο.
Πιο κάτω γράφει:Εύκολα λοιπόν μπορεί κανείς να ισχυριστεί, ότι σε σύγκριση με χώρες όπως την Τσεχία, την Εσθονία, την Ιταλία, την Πολωνία ή τη Γαλλία, όπου οι εκπαιδευτικοί περιορίζονται στο «ζην», στην Κύπρο οι διδάσκοντες απολαμβάνουν το «ευ ζην». Αποφοίτησα από ένα ιδιωτικό αγγλόφωνο γυμνάσιο-λύκειο της Λευκωσίας. Εκεί οι καθηγητές αμοίβωνται στο πλαίσια του "ευ ζην" που λέει ο Φιλελεύθερος. Η ποιότητα της μόρφωσης που παρέχουν όμως είναι σαφώς ανώτερη. Η διαφορά είναι ότι ενώ οι καθηγητές ενός αξιόλογου ιδιωτικού σχολείου έχουν παρόμοια οικονομικά κίνητρα, δεν έχουν και τις ανάλογες ευθύνες. Αν μια καθηγήτρια στο ιδιωτικό δεν φέρει ικανοποιητικά αποτελέσματα (μέσω των μαθητών/τριών της) τότε δεν θα ανανεωθεί το συμβόλαιο της. Τόσο απλά.
Ο Φιλελεύθερος συνεχίζει και λέει περί των κριτηρίων αξιολόγησης: Τα πιο κοινά κριτήρια περιλαμβάνουν τον αριθμό ετών υπηρεσίας, συμπληρωματικά προσόντα κ.λπ. Δεν θέλουμε να μειωθούν οι μισθοί των εκπαιδευτικών. Θέλουμε όμως να αξιολογούνται αξιοκρατικά. Δεν γίνεται να είναι όλοι άριστοι, δεν γίνεται το κριτήριο ανέλιξης να είναι τα χρόνια υπηρεσίας. Αν κάποιος εκπαιδευτικός για οποιονδήποτε λόγο δεν πληρεί τις προδιαγραφές για ανέλιξη, τότε δεν θέλω να τον δω στο μέλλον διευθυντή ενός σχολείου. Κάποιοι άλλοι εκπαιδευτικοί, που αντιλαμβάνονται ότι η μετάδοση της γνώσης είναι λειτούργημα και όχι δουλειά, όπως ο κύριος Λουκάς Φιλίππου (βλ βραβείο που του απένειμε η Κοινοπολιτεία[*], Φιλελεύθερος, Πολίτης) αξίζουν τα μέγιστα, και είναι άδικο πρώτα προς αυτούς και μετά προς τα παιδιά μας να αξιολογούνται βάση χρόνων υπηρεσίας.
Θυμάστε το προεκλογικό πρόγραμμα (επειδή τελευταία ο Κύπριος πολίτης - προφανώς - μαστίζεται από πρόβλημα επιλεκτικής μνήμης); Μιλούσε για δυο παράλληλες λίστες διορισμού. Η μια είναι η κλασσική με τον αύξων αριθμό (πότε δηλαδή κατατέθηκαν τα χαρτιά για διορισμό) και η άλλη βάση ικανοτήτων. Σταδιακά θα έχανε βαρύτητα η πρώτη λίστα και θα μεταφερόταν στη δεύτερη, μέχρι να συμπτυχθούν (στα πλαίσια της περιβόητης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης). Νομίζω είναι περιττό να πω πόσο εκτός προγράμματος είμαστε.
Είναι κρίμα η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση να καταντήσει νέο νοσοκομείο Λευκωσίας.
[*] Είχα την τιμή να είμαι και εγώ μαζί με τα άτομα της Κυπριακής αποστολής (που στην πλειοψηφία τους ήταν εξαιρετικά). Κάποτε πρέπει να γράψω για εκείνη την όμορφη εμπειρία.
Music: Charlie Parker - April in Paris
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.03.17 15.52
Τριμελείς οικογένειες και επιχορήγηση
Έγινε ολόκληρος ντόρος για τη χρηματική βοήθεια ύψους 20 χιλιάδων λιρών που ενδέχεται να δίνεται για το τρίτο παιδί. Προσωπικά είμαι κάθετα εναντίων τέτοιας κίνησης.
Αν λάβουμε υπόψη ότι θα δίνονται αυτά τα λεφτά, τότε σε ποιούς θα δίνονται; Είναι δίκαιο να πάρει ο Χ πατέρας μου 20 χιλιάδες λίρες από τη στιγμή που οι απολαβές του καλύπτουν κατά πολύ τα έξοδα της οικογένειας του;
Είμαι όμως αντίθετος με τη βάση της πρότασης. Η κυβέρνηση δεν κάνει δώρα στον λαό, η κυβέρνηση βοηθά το λαό. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτά τα λεφτά θα δώσουν μια σοβαρή οικονομική ανάσα (μέχρι και το φιλί της ζωής) σε κάποιες οικογένειες, όμως τι θα γίνει μετά; Ακολουθεί φυσικά ένα εύλογο ερώτημα: "Πως θα βοηθηθεί ο κόσμος; Πως θα του δώσουμε εξίσου άμεσο κίνητρο;". Τα λεφτά πρέπει να καταλήξουν στον κόσμο σε μορφή υπηρεσιών. Προτιμώ με τα λεφτά αυτά να αναβαθμιστούν οι δημόσιες υπηρεσίες και να παρέχονται διευκολύνσεις στις οικογένειες αυτές.
Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να βοηθηθούν έμμεσα. Πρόχειρα παραδείγματα που μπορεί να σκεφτώ είναι καλύτερες δημόσιες συγκοινωνίες και χαμηλότερες τιμές για τις τριμελείς οικογένειες. Διευκολύνσεις στο πανεπιστήμιο Κύπρου, μειωμένη θητεία στον στρατό, χαμηλότερες άδειες οδήγησης, λιγότερο φόρο για άμυνα κτλ. Όλα αυτά βάση του εισοδήματος της κάθε οικογένειας φυσικά.
Επαναλαμβάνω ότι δεν νοείται μια οικογένεια που έχει οικονομική άνεση να επωφελείται των ελαφρύνσεων. Άρα πριν από όλα πρέπει να εκσυγχρονιστούν τα κριτήρια για όλες τις κρατικές παροχές.
Φυσικά ο Πανούσης προσπάθησε πριν μερικά χρόνια να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο, με το λαϊκό άσμα "Γαμάτε γιατί χανόμαστε". Αν άκουγες μαλάκα τότε τώρα δεν θα μαλλώναμε στις βουλές.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.03.12 09.56
Where do you want the bullet?
Όταν σκέφτομαι τις πιθανές υποψηφιότητες για τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο, το επόμενο πράγμα που μου έρχεται στον νού είναι πού έχω το διαβατήριο μου. Μέχρι τώρα παίζουν τρία ονόματα.- Τάσσος Παπαδόπουλος
- Δημήτρης Χριστόφιας
- Ιωάννης Κασουλίδης
Εκείνο που με καταθλίβει είναι ένα σχόλιο του Μιχάλη που διάβασα σε μια καταχώρηση του Γιάννη. Είπε: "Η κάθε χώρα έχει τους ηγέτες που της αξίζουν". Λυπάμαι, επειδή ο Μιχάλης έχει δίκαιο. Αν οι επιλογές μας είναι αυτές οι τρεiς (ή δυο από τις τρεις) τότε το ερώτημα θα είναι εφάμιλο του "Που θες την σφαίρα, στο στήθος, στην πλάτη ή στο κεφάλι;".
Ο Τάσσος είναι ένας απορριπτικός δεξιός ρατσιστής, που η μόνη λύση που μπορεί να δεχτεί είναι η διχοτόμηση. Ελπίζω να μην καταλήξει πάλι ο μονόφθαλμος βασιλιάς μεταξύ τυφλών.
Ο Χριστόφιας είναι το κεφάλι εκείνου του οικοδομήματος που μολύνει τη νεολαία, καταπιέζοντας την διαφορετικότητα του ανθρώπου πασάροντας του φτιαχτά είδωλα για να τον ελέγχει καλύτερα. Η μόνη εταιρία που κάνει καλύτερα αυτό που κάνει το ΑΚΕΛ, είναι η Εκκλησία, αλλά τουλάχιστον οι παπάδες έχουν για backup τον Θεό. Ο Χριστόφιας τί backup έχει; Εταιρίες! Λυπάμαι την κατάντια της αριστεράς στην Κύπρο. Λυπάμαι που το πιο μεγάλο κόμμα, δεν ανέλαβε ποτέ τις ευθύνες του.
Ο Ιωάννης Κασουλίδης, είναι η προσωποποίηση του κεφαλαίου. Ένας έξυπνος δεξιός πολιτικός που ακόμα δεν κατάλαβα πως καταφέρνει ο Αναστασιάδης να τον περιθωριοποιεί. Ενώ πιστεύω ότι ο Κασουλίδης είναι ο πιο ικανός από τους τρεις, οι κινήσεις του στο Κυπριακό έχουν τα φόντα να αποδειχτούν τραγικές για την Κύπρο λόγω της damage-control πολιτικής του και των ενδεχόμενων υποχωρήσεων που δεν θα διστάσει να κάνει.
Σταματώ τώρα, πόσες καφενοκουβέντες να πω πρωί-πρωί, και εσείς πόσες να αντέξετε; Όσους εκνεύρισε η σημερινή καταχώρηση, θα νοιώσετε καλύτερα ξέροντας ότι σε 2 ώρες θα μου αφαιρέσουν 4 φρονιμήτες.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
2007.03.09 21.25
Σχετικό
Η στέρηση του δικαιώματος της επιλογής της μη-ελευθερίας, παραβιάζει τον όρο ελευθερία; Κι αν τον παραβιάζει, τότε γιατί λέμε το Free Software Ελεύθερο Λογισμικό; Τότε δηλαδή το BSD License είναι "πιο ελεύθερο" από το GPL;
Στο μόνο πράγμα που μπορώ να δώσω απόλυτη απάντηση, είναι ότι δεν υπάρχει σωστή και λάθος άδεια χρήσης. Μερικές φορές μάλιστα δεν είναι θέμα επιλογής, αλλά επιτακτικής ανάγκης. Χωρίς τους περιορισμούς της GPL, πολλές εταιρίες γύρω από το ανοικτό λογισμικό θα οδηγούνταν εκτός της βιομηχανίας. Ακόμα μια φορά, η ελευθερία, είναι τόσο ρευστός όρος.
Παράδειγμα:- Ας υποθέσουμε ότι μια εταιρία της εμβέλειας της Red Hat/Novell/whatever έβγαζε κάτι πρωτοποριακό στον τομέα του Desktop, στον τομέα δηλαδή που μονοπωλεί μια εταιρία όπως η Microsoft. Αν το πρωτοποριακό feature ήταν κάτω από ένα BSD License, η Microsoft θα μπορούσε να πάρει τον κώδικα, να τον κάνει polish, ή απλά να τον μετονομάσει και να τον προμηθεύσει στο target group της. Άρα, ότι πρωτοποριακό feature και να έβγαζαν οι ανταγωνιστές, θα ήταν εντός μερικών ημερών outbattled.
- Από την άλλη, πόσες εταιρίες θα ανακάλυπταν τον τροχό (ή τασιηνόπιττα) ξανά και ξανά για να αποφύγουν ακριβώς αυτούς τους περιορισμούς της GPL. Χρησιμοποιώντας BSD License λοιπόν, εξοικονομείται χρόνος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ανάπτυξη καινοτόμων ιδεών στο software market
Που ήσουν; Πούποτε
|
|
|
|
|
[ << Previous 25 ]
 
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
georgis's journal